Gedicht opgemaakt door John Eijssen

Fluistering van de Kapel

De maker van de bank waar u nu op zit vertelde mij………..

dat stilte hier een vorm van spreken is,
zachter dan wind,
ouder dan steen.

Wanneer de nacht de stad vergeet
en de sterren hun koude licht laten vallen
op het donkere dak,
ademt deze kapel langzaam
in het hart van de nacht.

Hier rust de tijd
tussen hout en hemel,
tussen een bank
en een gedachte.
En wie hier even stil blijft zitten
hoort misschien
heel even

de fluistering
van iets dat groter is
dan de wereld daarbuiten.